Cennet Muhtemelen, tüm çalışmalarında “Cennet” ten daha hafif ve ilk bakışta neşeli bir resim yoktur. Her şeyde, “Hakikat” in tam tersi gibi görünüyor. Orada – gece ve kapalı alan, burada – gün ve bakışa açık verdi; donukluk ve renk kasması var, işte hafif ve zengin renkler; Burada rakamların bulanıklığı ve ayrıntı eksikliği var – konturların netliği ve papatya yaprakları ve çim yapraklarına kadar detaylandırma. Burada, hipnozlarında kör olmayan gece yaratıkları kader hedeflerine uçarlar, ancak uyanık güvercinler – eski zamanlarda ödüllendirici bir muhatabın yolunu ayırt edebilmek için posta için bile kullanılan kuşlar.
Burada, hedefe ulaşanlar yanmış cesetlerden düşmezler, ancak melekler dönerler, dinlenirler ve yaslanırlar, beyaz güvercinler gibi saflar, doğruların ruhları. Ne istediğinizi bilmek iyi, burnunuzun önünde her çim bıçağını açıkça gördüğünüz gibi mi? Nihai hedefe ulaşmak ve her şeyin olduğunu bilmek iyi mi: hiçbir şey tekrar değişmeyecek mi? Mutluluk sonsuz olsa sıkıcı olmaz mıydı? Bu ölümsüz ruhlar onlara geri dönüş yoksa neden kanatlara ihtiyaç duyar ve yaldızlı adımlar burada Tanrı’ya götürür? İdeolojik insanlar yüksek bir fikir olmadan ne yapmalı, kanatlarını ne yapacaklar, uçuşlarını nereye yönlendireceklerini bilmiyorlar? Hıristiyanlığın ve genel olarak dindarlığın ötesine uzanan böyle bir soru “Güveler” e bakıldığında ortaya çıkar.
Rastgele dağılmış belirsiz renk vuruşlarında, son olarak, birkaç güvenin silüetlerini ve yarı karanlıkla birleşen çok sayıda kardeşinin konturlarını yavaş yavaş tanırsınız. Küçük insanların amaçsız varoluşunun görüntüsü olmasa da, sayısız yaprak bitinin bu yönelim bozukluğu nedir? Ve hatta, çoğu durumda anlamadıysanız bile, hatta varoluş mu var? Bir fırça darbeleri sürüsü ve birçok silüet, sıkışık olduğu izlenimini verir ve sanki kötü kaygan bir sürü sürüsü gibi hissedersiniz. Birbirlerini nasıl taşıyabilirler? Uzakta, uzakta… Ama kanatlılar. Ve belki de, özgürlüğe, mesafeye dağılmaya çalışırlar, ama nerede: her yerde – aynı. Veya gri hiçliğe dönüşür, yok olur, sessizce yok olur, daha gürültülü olmaz, bu yumuşak kanatlar ne ile hışırdar? Yoksa düşünmemek daha mı iyi? Bu işte hiçbir şey görmemek çok kolay…