İspanyol ressam El Greco “Keşiş Ortensio Paravisino portresi” tarafından resim. Resmin boyutu 112 x 86 cm, tuval üzerine yağlıboya. Aziz El Greco’nun görüntüleri ile portre çalışmaları arasında her zaman keskin bir temel çizgi yoktur. Ve portre, sanatçı, şimdi tutkulu dürtüsel veya daha derinden düşünceli olan belirli karakter özelliklerinin öznel keskinleştirilmesi yoluyla, insanın ruhsallaştırılmış iç dünyasını ortaya çıkarmaya çalıştı.
Bununla birlikte, her biri en çok bu tür karakterlerden birini içeren azizlerin görüntülerinin yorumu, tek taraflılığıyla biliniyorsa, portrede ince ve karmaşık nüanslarla zenginleştirilir. Belirli bir insan kişiliğinin tasviriyle ilişkili olarak, türün kendisinin özellikleri büyük ölçüde etkilenir.
Greco portreleri çok daha önemlidir. Hepsi eşit değil. Bazılarında, ideal görüntü, efendinin kendine özgü bir kanon çerçevesinde, zamanının asilhanesine yükseltilmiş gibi hüküm sürer. Diğerlerinde, öznel algı doğanın bozulmasına yol açar. Ancak Greco’nun en iyi portrelerinde, yorumunun odağı tasvir edilen kişilerin iç özü ile çakıştığında, sanatçı büyük ve aslında gerçek bir psikolojik ifade elde eder. Bir çeşit özel üzüntü, Prado’da bilinmeyen bir portre portre ile kaplıdır. Her şey gizlidir, bu zayıflamış dar yüzde söndürülür ve sadece güzel kederli gözler, nemli parıltı ve görünümleriyle doludur, sanki karmaşık bir zihinsel hareketi yansıtıyormuş gibi duygusal duygularında şaşırtıcıdır.
Görünüşün asil entelektüelliği, Yunan keşiş Ortensio Paravisino’nun mistik şairinin, arkadaşının ve hayranının portresinde vurgulanır. Hareketli, hasta bir yüzü, rahat bir pozu, sinir ellerinin canlı bir hareketi var. Sanatçı Ortensio Paravisino’nun çok temiz ve parlak bir görüntüsünü yaratmayı başardı. Maneviyatı, siyah ve beyaz lekelerin bir kombinasyonu üzerine inşa edilmiş, son derece özgür, resimsel bir şekle karşılık gelir. El Greco’nun en iyi portreleri, sanatçının insan ruhunun yoğun yaşamına olan tutkulu ilgisiyle dikkat çekiyor. Bu kalite İspanyol ressamın büyük bir objektif başarısıydı.